برمدار لحظه ها

رعدوبرقی که زپاییزحمایت می کرد

شاخه ای را که شکستندونگفتند چرا؟

ازسکوت وستم ودرد حکایت می کرد

شاعری راکه به تهدید زخود تاراندند

به سیه پوشی این قافله عادت می کرد

وهم در دخمه به خودرنگ تلاطم می داد

وزنی گریه بی اشک تلاوت میکرد

چشم چوپان به طمع باز نشد باج نداد

گرگ با جرات این گله عداوت میکرد